Dad, why didn’t you ever tell me life how hard life is?

You didn’t say “you should protect yourself even from me, my daughter”.

Now I know I cannot ask you “why me” but still the question is there.

Didn’t you ever think of me? Didn’t you ever feel sorry for leaving me without a father?

Tell me dad, how did you love me? I would have loved to call you daddy, but it is so hard now.

Dad, why didn’t you tell me “you could be happy simply by being yourself?”

You put me under a bell jar full of needles. You stopped me from understanding what was good and what was evil. You never said “know what is true so you can climb the stairs safely.,”

And what about you, my darling? Instead of loving me more as I became myself, why were you so scared of me? Why did you decide that our relationship should not continue?

Maybe you never felt as romantic as you claimed. There’s still no reason for it to be over. “We consumed it.” Well, what was it we consumed? The years spent with a me that wasn’t me? My love, don’t think of me as that not-me anymore. Talk to me. I can carry your fears as well.

What is your trauma, I wonder, my darling? Why do you prefer to love me, not as a woman, but as a little girl?
I am leaving you all too soon and I am feeling good for the first time. Am I deceiving myself? Could I really start to smile at everything now? Could I have grown up this much? Why will I devote myself to my job now and what will it prove? Nothing? Or that I am free?

Be sure of the way and start to walk, little girl. Calm and tender. Be a ‘woman’. Never be as if a woman…

Let your eyes smile. Define love within your own reality. Do everything for yourself. Live for yourself. Touch for yourself. Take pleasure for yourself. For yourself. Yourself…”

“Ba­ba­cı­ğım, di­ye baş­la­ma­yı çok is­ter­dim, ama elim git­mi­yor şu an­da. Ba­ba­cı­ğım di­ye­ce­ğim bir gün ge­le­cek mi bil­mi­yo­rum, as­lın­da gel­me­si­ni is­ti­yor mu­yum onu bi­le bi­le­mi­yo­rum. Bir gün ba­ba-kız ol­mak…

Ba­ba, ne­den ba­na ya­şa­mın bu ka­dar zor ol­du­ğu­nu hiç söy­le­me­din?

“Ken­di­ni ben­den bi­le ko­ru­ma­sı­nı bil kı­zım,” de­me­din.

“Ne­den ben,” di­ye so­ra­ma­ya­ca­ğı­nı ar­tık bi­li­yo­rum, ama yi­ne de sor­ma­dan ede­mi­yo­rum.

Hiç mi be­ni dü­şün­me­din? Be­ni ba­ba­sız bı­ra­kır­ken, hiç mi üzül­me­din? An­lat­sa­na ba­ba, sen be­ni na­sıl sev­din? Sa­na ba­ba­cı­ğım de­me­yi çok is­ter­dim, ama öy­le­si­ne zor ki ar­tık.

Ba­ba ne­den ba­na “Sen, sen ola­bil­di­ğin sü­re­ce mut­lu ola­bi­lir­sin,” de­me­din? Be­ni bir fa­nu­sa koy­dun, içi iğ­ne­ler­le do­luy­du. İyi­le­ri-kö­tü­le­ri an­la­ma­ma en­gel ol­dun. “Ger­çek­le­ri bil ki, mer­di­ven­le­ri da­ha sağ­lam çı­ka­sın,” de­me­din.

Ya sen sev­gi­lim? Ben ken­dim ol­duk­ça be­ni da­ha çok se­ve­ce­ğin yer­de, ne­den kork­tun ki ben­den, be­nim­le iliş­ki­nin yü­rü­me­ye­ce­ği­ne na­sıl ka­rar ver­din?

Bel­ki de, as­lın­da hiç­bir za­man söy­le­di­ğin gi­bi ro­man­tik de­ğil­din. Öy­le­si­ne “Bit­ti,” di­yor­sun. “Tü­ket­tik,” pe­ki ne­yi? Ol­ma­yan ben­le ge­çen yıl­la­rı mı? Sev­gi­lim ar­tık be­ni dü­şün­me ve be­nim­le ko­nuş­ma­ma­ya de­vam et. Ben se­nin kor­ku­la­rı­nı da ta­şı­ya­bi­li­rim.

Se­nin trav­man ne aca­ba sev­gi­lim?.. Be­ni, ka­dın ola­rak de­ğil de kü­çük bir kız ola­rak sev­me­yi ni­ye ter­cih edi­yor­sun?

En kı­sa za­man­da siz­le­ri terk edi­yo­rum ve ilk de­fa ken­di­mi iyi his­se­di­yo­rum. Aca­ba ken­di­mi kan­dı­rı­yor mu­yum? Da­ha şim­di­den her şe­ye gü­lüm­se­ye­bi­lir mi­yim? Bu ka­dar bü­yü­müş ola­bi­lir mi­yim? Şim­di ken­di­mi işi­me ver­mem, ne­yi ka­nıt­la­mak için ola­cak pe­ki? Hiç­bir şe­yi ? Öz­gür­leş­mek için mi?

Ha­re­ket ede­bi­le­ce­ğin alan­la­rı be­lir­le­yip, yü­rü­me­ye baş­la kü­çük kız. Sa­kin ve yu­mu­şak. “Ka­dın” ol. As­la ka­dın­mış gi­bi yap­ma…

Göz­le­ri­nin gü­lüm­se­me­si­ne izin ver. Sev­me­yi ken­di ger­çek­li­ğin için­de ta­rif­le. Her şe­yi ken­din için yap. Ken­din için ya­şa. Ken­din için do­kun. Ken­din için zevk al. Ken­din için. Ken­din…

Primarily, it is inevitable to understand the formation of swearwords, in order to understand the formation of the language of sexuality. If I were to ask my male readers, “Is making love a good action,” the answer  would naturally be “Yes, of course.” Then, how come the words and organs that you use in this good action, could come out of your mouth- without even considering- when you hate someone or when you get furious? You might well say, “Those are not the same,” but you do realize that you use the same words when you’re swearing as well as when you’re in bed, and it is not only the other party, but also you hear these words in both situations. This is quite contradictory, don’t you think?

For thousands of years, the male dominant culture has placed restraints upon women in order to maintain his own rulership. When it wasn’t enough, they’ve penalized women. When it wasn’t enough, they’ve burnt women with accusations of witchcraft, and have stoned them with accusations of immorality. And today, they’ve imposed swearwords to everyday language, which is inevitably connected to sexuality, as means of violence and armament. Sadly, women haven’t only accepted this armament that has been inserted in between their bodies and sexuality, but they’ve also got used to it.

Whilst swearwords designate the hegemony of the men on the street, the intensity of the swearwords designates the degree of the violence of this hegemony. When a man wants to have domination over another man, he uses the another man’s body of his mother or sister as the material of his swearwords. Whenever a man swears at a woman, he actually defiles her body and sexuality. And when a woman swears at a man, this time she actually alienates herself from her body by imitating the male dominant hegemony. Be sure that how much a man swears shows the degree of his problems of being a man and how much a woman swears shows how much she hates her womanhood.

In order sex to be experienced in a natural way, change within the language is inevitable. For this reason, especially the women must make all the swearwords natural within the woman language, which have been used as armaments. This is a vital step in order to prevent women from being alienated from their sexuality and their bodies.

Sizce, yanlış şartlanmaların, algılamaların ve baskıların sonucunda cinsel organlar haksızlığa uğruyor olabilir mi? Örneğin kadın-erkek, neye mal olduğunun farkına varmadan, hiç düşünmeden savurduğunuz küfürler… Cinsel organlarınızı pervasızca malzeme ettiğiniz küfürleriniz…

Cinselliğin dilinin oluşumunu anlamak için öncelikle küfrün oluşumunu anlamak kaçınılmazdır. Erkek okurlarıma, “Sevişmek sizler için güzel bir eylem mi?” diye sorsam gelecek yanıt doğal olarak, “Evet, tabii” olacaktır. Peki, o zaman bu güzel eylemde kullanılan organlar ve sözcükler, birinden nefret edildiğinde, öfkelenildiği zaman hiç düşünmeden nasıl ağızlardan çıkabiliyor? “İkisi aynı şey değil ki!” diyebilirsiniz ancak bu sözleri hem cinselliğinizi yaşarken hem de küfür ederken söylediğinizin farkındasınız ve söylerken de yalnızca karşı taraf değil, sizler de duymaktasınız. Peki, sizce bu çelişki yaratmıyor mu?

Erkek egemen kültür binlerce yıldır iktidarını elde tutmak için kadınlara yasaklar koymuştur. Yetmeyince kadınları cezalandırmıştır. Yetmeyince cadı diyerek yakmış, namussuz diye taşlamıştır. Günümüzde ise cinselliğin oluşumundan bağımsız meydana gelemeyen dile, şiddeti ve silahı küfür olarak koymuşlardır. Ne yazık ki kadınlar da bedenleriyle cinsellikleri arasına sokulan bu silahı zorla kabullenir olmuş, hatta kanıksamışlardır.

Küfür aslında erkeklerin sokaktaki egemenliğini belirlerken, küfrün şiddeti de egemenliğin şiddetini belirler. Bir erkek başka bir erkek üzerinde egemenlik kurmak istediğinde, onun anasının veya kardeşinin bedenini küfür malzemesi olarak kullanır. Bir erkek, bir kadına küfrettiği zaman aslında o kadının bedenini ve cinselliğini kirletir. Bir kadın bir erkeğe küfrettiği zaman aslında erkek egemenliğine özenerek bedenine yabancılaşır. Bir erkek ne kadar çok küfür ediyorsa bilin ki o kadar çok erkeklik sorunu vardır, bir kadın ne kadar çok küfür ediyorsa bilin ki kadınlığından o kadar çok nefret ediyordur.

Cinselliğin doğal olarak yaşanabilmesi için dilin değişimi kaçınılmazdır. Bu nedenle de özellikle kadınlar küfürlerde silah olarak kullanılan sözcükleri kadın dili içinde doğallaştırmak zorundadır. Kadınların cinselliklerine ve bedenlerine yabancılaşmasını engellemek adına bu çok önemli bir adımdır.

The more I harm myself, the more I catch attention. I’m learning… The more I cause trouble, the more I arouse interest. I’m learning… I love myself in the eyes of others. I’m learning. Learning that as long as I carry on in this manner, I will be loved… Yet, I do not know of the difference between love and pity. I do not love myself, but I am constantly putting on my act so that others will love me.

I do not like myself, but I constantly vomit, so that others will like me. So long as others like me… This is my personal maelstrom, when that doesn’t suffice, thinner, prettier, more attractive, more, more… If there is no room for more, then destruction. I’m learning, if destruction is due, then even more… This is my personal maelstrom. I am my own maelstrom…

Şişman kız. Çirkin kız. Kafam karışık. Beğenilmek için çırpınıyorum. Fark edilmek adına hikayeler uyduruyorum, yetmeyince yalanlar üretiyorum, yetmeyince bileklerimi jiletliyorum, yetmeyince kusuyorum, yetmeyince blumik oluyorum, yetmeyince haftada üç kez sinir krizi geçirip hastaneye yatıyorum, yetmeyince… Bu benim girdabım. Yetmeyince…

Kendime ne kadar zarar verirsem o kadar dikkat çekerim. Öğreniyorum. Sorun çıkardıkça ilgi görürüm. Öğreniyorum. Başkalarının gözlerinde kendimi severim. Öğreniyorum, bu şekilde devam ettikçe seviliyorum. Sevgiyle acıma arasındaki farkı bilmiyorum.

Kendimi sevmiyorum ama başkaları beni sevsin diye sürekli oynuyorum. Kendimi beğenmiyorum ama başkaları beğensin diye sürekli kusuyorum. Başkaları beğendikçe… Bu benim girdabım, yetmeyince  daha ince, daha güzel, daha dikkat çekici, daha… daha… Daha çok olmuyorsa, yıkım. Öğreniyorum, yıkım yapılacaksa daha çok… Bu benim girdabım. Ben kendi kendimin girdabıyım…

Biz­ler, ger­çek­le­ri­mi­zi ya­şa­yıp on­lar­la yüz­leş­mek ye­ri­ne, sah­te ha­yat­lar ya­ra­tıp acı­la­rı­mız­dan ve kor­ku­la­rı­mız­dan da­ima ka­çı­yo­ruz. Geç­mi­şi­miz­den bu­gün­le­re ta­şı­dı­ğı­mız Pan­do­ra ku­tu­la­rı­nı sı­kı sı­kı ki­lit­le­yip, için­de­ki ka­ra­ba­san­la­rı yok et­ti­ği­mi­zi sa­nır­ken, as­lın­da on­la­rın bi­zi yö­net­me­si­ne ça­nak tu­tu­yo­ruz.
Acı­la­rı­mız­dan ka­çar­ken on­la­rın efen­di, bi­zim kö­le ol­ma­mı­zı da ka­bul et­miş olu­yo­ruz. O ne­den­le de âşık ol­mak­tan kor­ku­yo­ruz, âşık ola­mı­yo­ruz, san­rı­la­rı ger­çek duy­gu­lar­la ka­rış­tı­rı­yo­ruz. Çün­kü bir ya­ban­cı­nın kol­la­rın­da, be­de­ni­nin sı­cak­lı­ğın­da ger­çek­ler­le yüz­leş­mek­ten de­li gi­bi kor­ku­yo­ruz.
Her ya­nı­mız ka­pan­mış, ka­buk bağ­la­mış, han­çer iz­le­riy­le do­luy­ken, biz­ler on­la­rın üze­ri­ni ört­tük­çe ör­tüp, hiç­bir şe­yi çö­ze­me­miş­ken; üs­te­sin­den gel­miş gi­bi yap­tı­ğı­mız için de çıp­lak­lık­tan nef­ret edi­yo­ruz… Ama, bi­ri ka­buk tut­muş ya­ra­la­rı ok­şa­ma­ya baş­lar­sa, ka­na­ma­la­rın baş­la­ya­ca­ğı­nı bil­di­ği­miz için de, kim­se­nin bi­zi ok­şa­ma­sı­na izin ver­mi­yo­ruz…
Çün­kü bi­ri­ne tes­lim olur­sak, an­lat­ma­ya baş­lar­sak, Pan­do­ra’­nın ku­tu­su­nun da açı­la­ca­ğı­nı bi­li­yo­ruz…
O yüz­den de­ğil mi tüm sah­te­kar­lık­la­rı­mız, var ol­muş gi­bi yap­ma­la­rı­mız, yar­gı­la­rı­mız ve za­val­lı­lık­la­rı­mız? Bi­ri­ne tes­lim ol­mak­tan kork­ma­mız?.. ”
Bo­ğul­ma­ya mah­ku­muz. Çün­kü iyi­leş­me­yen ya­ra­lar ka­buk bağ­la­maz, ka­buk bağ­la­mış gi­bi gö­zük­se­ler bi­le iç­ten içe ka­na­ma­ya ve bi­zi ze­hir­le­me­ye de­vam eder­ler. Ya­şa­dı­ğı­mı­zı sa­nır­ken, as­lın­da geç­mi­şin ka­bus­la­rın­da yok olu­ruz. Ama, bu­nu fark bi­le ede­me­yiz. Ai­le, ah­lâk, sev­gi, top­lum gi­bi de­ğer­le­ri kut­sa­yan­lar as­lın­da bu kut­sal­lı­ğın al­tın­da­ki leş­le­rin bu­lun­ma­sın­dan kor­kar­lar.
Ah­lâk, as­lın­da ah­lâk­sız­lı­ğın kı­lı­fı ya­pıl­mış­tır. İn­san­lar sah­te­kâr, in­san­lar acı­ma­sız, in­san­lar kor­kak. Ve biz­ler an­ne-ba­ba­la­rı­mı­zın de­ğil, kor­ku­la­rın ço­cuk­la­rı­yız. Kor­ku­la­rın ve yok edil­miş ya­şam­la­rın ço­cuk­la­rı…