A Novelist, columnist & playwright

The Scent of Unhappiness. · Mutsuzluğun Kokusu.

May 2010 · Mayıs 2010

Dear Kazete readers, this month I would like to share with you an old story of mine, originally published in Damar Magazine in 1993.

She lightly knocks on the door, timidly. She has forced herself to come here, to this doorstep, upon running out of excuses not to come. To Gaye’s home.

How I wish nobody was in and the door remained unopened, so I could run far away, get lost, forget everything that has happened, and be at ease. Can I be at ease?

Even the air in here at Gaye’s smells of unhappiness. Indeed, this is the scent of unhappiness. They stand facing one another. Gaye is chalk-white pale, her eyes have shrunk, her gaze lacks meaning. She’s afraid while touching, hugging, kissing Gaye. She’s afraid that her unhappiness would spread onto her as well. What should she say now? Or what should she not say; they both have no idea. The silence…

Talk to me, don’t shut yourself down. Do not alienate. You’re right across me, yet far away. Why did you become like that? Why are you running away all the time? Do you remember?.. You had come to my room in the office. First we were only chit-chatting, yet we have grown on to each other in time. Still, as I listened, I couldn’t understand you. You used to perceive everything you experience in a crooked way. You assumed your daughter’s problems to be either whims or brattiness. How I had tried to explain to you, that the child lacks love and attention. From your point of view, love was to feed her, to clothe her and support her with education. Everything was alright in your relationship with your husband as well, whereas you kept falling apart. And I kept being mad at you; was it because you were abandoned by your mother, that you kept abandoning for many years?

– Why was I engrossed in thoughts? I was thinking about the old times, when we used to talk all the time. Where’s your baby? Or are you keeping him from me? Are you still mad at me? Let us drink tea, and pour out our grievances.

She’s as pale as she was on the day she came to me months ago. It was as if the world had collapsed, and Gaye had been trapped down under. Maybe that was the case. A second child at the age of forty, so… She had always been controlled by her fears. She didn’t even listen to me, ‘the reality’ she kept saying. Reality for her, was a comfortable home, to bear, to sacrifice and not to think. When she spoke, her speech was just as taken from a book of philosophy; yet her life resembled a cheesy romantic tragedy. She has raised lovelessness, in the name of being loved and approved of. She had asked me “Why did this happen?”, as she had a good job, a marriage that was deemed happy by the society, and a spouse who did not cheat on her. So, why was she unhappy? She had always done what was expected of her, has always lived in harmony with the society, why was she unhappy all the same? “What about you?” I had yelled. “Where are you? How can you let the society make the decisions for you? And if the rules of society are so accurate, how come you’re so unhappy?” She looked at me at loss. I had begged her that day, “Think thoroughly before giving birth to this baby.” She said “Yeah, okay,” and then went away. She did not call again, up until she gave birth.

They’re sipping their teas, sitting across one another. There’s tension in the air. Neither knows how to act. The subject revolves around the office, however, they speak forcibly.

It hurts me deep inside to find Gaye so miserable after what I’ve told her months ago. “Tell me,” I should say, “Tell me what happened. So that both you and I can be at ease.”

“Gaye” she said, with an agitated voice, “Talk about yourself, rather than the office. How are you?” There’s repression in Gaye’s gaze at first, then resistance, suffering and despair…

They both were not expecting the sobbing… As the tension in the air leaves its place to pain, Gaye says:

– I gave birth to this baby, but now I’m dying. I have not been outside this house for months. I have even been missing the damned office. Everything is falling apart now, all because of this baby I bore in order to recover my marriage. I don’t want to lay my eyes on my husband. I become petrified when he touches me. The baby never shuts up. Sometimes I want to throw it through the window, then feel guilty because of these thoughts. And don’t even make me start on my daughter, she completely refuses obedience. I’m sick and tired of struggling with all these. Maybe I could have managed with everything if I was able to tolerate my own self. But as of now, I don’t even have the energy to breathe. Don’t look at me all baffled like that.

I might cry from my anger, if I do not look at you all baffled like that. You are nothing but a coward. And this baby is the product of your cowardice. How many times have I told you that “The important one is YOU”? You used to be mad at this sentence; just look at yourself now. Why don’t you esteem yourself? Why don’t you believe in yourself? Others, the social rules, your friends and your family has always been more important to you than yourself. Now, how come those rules or those people are not of any help to you? You’re lost amidst your problems, a forty-something with two children. Look, everything hurts now. This house, the children, your husband. Why have you chosen to exist within pain for the sake of being comfortable, and have not struggled for your own? Oh, how mad I am at you… If I were to tell these over and over again, could you change it?

Both relax as the crying sound of the baby overruns the house. Gaye calls over from the baby’s room, “Come over to the bedroom, you wanted to see the baby.”

Two pitch-dark damp eyes in a crib. A tiny young human. They look at each other. Once Gaye leaves the room, she touches first his cheek, then places her finger in his hands; the baby grabs it tightly. Oblivious to everything, defenceless, innocent. She can’t help but hold him in her embrace. His body is warm. She walks up and down in the room to keep him from crying.

A rush of emotions started to flow from my body. It passed to the baby from me, and then radiated to our surroundings. Everything has lost their importance; I only feel the warmth. I cry sobbingly, yet no voice escapes from me. This beautiful baby should not be saddened or hurt, he has such a vast heart that one may be able to see the whole universe within. I don’t get why I suddenly become so emotional. I hug the baby, I’m afraid of losing myself. The baby’s head rests on my shoulder, his scent fills my nose. That heavenly baby scent. We’ve been strolling for hours. We do not want this moment to come to an end. The little babe is asleep now. As I put him down from my embrace I revert to reality. I suddenly break out in a sweat. I get angry. At the mothers, at the fathers, at everyone that makes the children unhappy, and at divine justice at the same time; because I will never be able to bear a child, however much I love and want…

They sit on the sofa. The melody from the radio spreads over the room. They both pretend to be listening to the melody; in actuality they both are plunged in their own realms. Only, the silence is replaced by the tunes from the radio now.

I do not have the strength to pay attention to Gaye’s unhappiness. I do not want to listen. I now understand why I had evaded coming to this house. I was afraid of facing the baby’s unhappiness, rather than my friend’s. Gaye is still talking: “I’m unhappy, I did not deserve this, I’m a coward; life, pain, hate…” She doesn’t even care about her baby. I want to yell “ENOUGH,” or slap her hard on the face. I fell pity, though I do not know towards whom. My hands are shaking. I cannot hear a word she says. I silently count to myself, one two three… I become a little calmer. I stand up, saying “I must go now.”

They kiss each other upon departure. The distance in between can be perceived from the kisses that land on their cheeks. They both know that they won’t be calling one another for a while, even as they tell how they will see each other soon. As the door closes; both heave a sigh of relief, one being inside, the other outside.

I inhale the air outside. My head starts to ache. I’m guessing the clean air stroke me, following the scent of unhappiness inside. I want to forget all about today, act as if it never happened. Remember only the warmth of the tiny head upon my shoulder…

Sevgili Kazete okurları; bu ay sizlerle 1993 yılında Damar dergisinde yayımlanmış olan eski bir öykümü paylaşmak istiyorum.

Kapıyı ürkerek tıklatıyor. Buraya gelmemek için bulduğu nedenleri bitince kendini ite ite geldi Gaye’nin evine.

Keşke kapı açılmasa, ben de kaçıp uzaklaşsam, yok olsam, unutsam yaşananları, rahat etsem. Edebilir miyim?

Gaye’nin havası bile mutsuzluk kokuyor. Gaye bembeyaz, gözleri küçülmüş, bakışları anlamsız. Gaye’ye dokunurken, sarılıp öperken sıkıntısı bulaşıp ona da geçecek diye korkuyor. Ne söylemeli, ne söylememeli, ikisi de bilmiyor.

Konuşsana, kendini kapatma. Karşımda, ama çok uzaklardasın. Neden hep kaçıyorsun? Hatırlıyor musun?.. İşyerinde odama gelirdin. Anlayamıyordum seni; yaşadıklarını hep çarpıtarak algıladın. Kızının problemlerini şımarıklık ya da kapris sayardın. Ne çok anlatmıştım, o çocuk sevgisiz, ilgisiz diye. Senin için karnını doyurmak, giydirmek, okula göndermekti sevgi. Kocanla ilişkinde de her şey iyi gidiyordu ama sen çöküyordun. Hep kızdım sana; çocukken annen seni terk etti diye mi sen de terk etmiştin yıllar boyunca?

– Niye mi daldım? Seninle sık sık konuştuğumuz eski günleri düşünüyordum. Bebeğin nerede? Yoksa benden saklıyor musun? Hâlâ kızgın mısın bana?

Tıpkı aylar önce bana geldiği günkü gibi bembeyaz rengi. Sanki dünya yıkılmış, Gaye altında kalmış gibiydi. Haklıydı belki de, kırk yaşından sonra ikinci çocuk, hem de… Hep korkuları yönetmişti onu. Gerçekler demiş, dinlememişti beni. Ona göre rahat bir ev, katlanmak, fedakarlık etmek ve düşünmemekti gerçek. Sevilmek, onaylanmak adına hep sevgisizlik yetiştirmişti. İyi bir işi, toplumda mutlu sayılan bir evliliği, onu aldatmayan bir eşi vardı. Ama neden mutsuzdu? Hep ondan beklenileni yapmıştı, toplumla uyum içinde yaşamıştı da neden mutsuzdu? “Ya sen?” demiştim, “Sen neredesin? Toplum senin adına nasıl karar verebilir? Toplum kuralları o kadar doğruysa niye mutsuzsun?” Şaşkın şaşkın bakmıştı. O gün yalvarmıştım. “Bu bebeği doğurmadan önce çok iyi düşün,” diye. Bir daha da doğuma kadar aramadı.

Karşılıklı oturmuş, çaylarını yudumluyorlar. Havada bir gerginlik. İkisi de ne yapacağını bilemiyor. İşyerinden açılıyor konu, zorla konuşuyorlar. “Gaye” diyor, “İş yerinden değil de kendinden bahset. Nasılsın?” Gaye’nin bakışlarında önce ezilmişlik, sonra direnme ve acı bir umutsuzluk… İkisinin de beklemediği hıçkırıklar. Havadaki gerginlik yerini acıya bırakırken Gaye’nin sözleri:

– Bu bebeği dünyaya getirdim ama, şimdi ben ölüyorum. Aylardır sokağa çıkmadım. O lanet olası işyerini bile özledim. Evliliğimi kurtarmak için doğurduğum bu bebek yüzünden her şey kötüye gidiyor. Kocamı görmek bile istemiyorum. Bana dokununca taş kesiliyorum. Bebek hiç susmuyor. Bazen camdan fırlatmak istiyorum, sonra vicdan azabı çekiyorum. Kızım ne laf anlıyor, ne söz. Bunlarla uğraşmaktan bıkıp usandım. Kendime katlanabilsem belki de gücüm yeterdi. Şimdi nefes almaya bile gücüm yok.

Öfkemden ağlayabilirim. Sen korkaksın. Bu bebek de korkularının bir ürünü. Sana kaç kez söylemiştim, “Önemli olan SENSİN” diye. Hep kızardın bu sözüme; bak şimdi ne hale geldin. Neden kendine değer vermiyorsun? Neden sana inanmıyorsun? Hep başkaları, toplumun kuralları, çevren, ailen senden daha önemli oldu. Şimdi neden sana yardım etmiyor, o kurallar ya da o insanlar? Neden, hep rahatın adına acılarda var olmayı seçtin de kendin için mücadele etmedin?

Bebeğin ağlama sesi tüm evi kaplayınca; ikisi de rahatlıyor. Gaye bebeğe bakarken, içeriden sesleniyor. “Görmek istiyordun gel, yatak odasında bebek.” Küçük bir yatağın içinde kapkara iki yaşlı göz. Minicik… Bakışıyorlar. Önce yanağına dokunuyor, sonra parmağını avucuna bırakıyor; sıkı sıkı tutuyor bebek. Her şeyden habersiz, savunmasız, masum. Dayanamayıp kucağına alıyor. Vücudu sıcacık. Ağlamasın diye odada bir ileri bir geri yürüyorlar.

Bir duygu seli akmaya başladı bedenimden. Her şey önemini yitirdi; sadece sıcaklığı duyumsuyorum. Hüngür hüngür ağlıyorum ama sesim çıkmıyor. Bu güzel bebek üzülmemeli, kırılmamalı. Neden, bunca duygusallaştım anlamıyorum. Bebeğe iyice sarıldım ama kendimi yitirmekten korkuyorum. Bebeğin başı omuzumda, kokusu burnumda. Saatlerdir geziniyoruz. Bu anın bitmesini hiç istemiyoruz. Onu kucağımdan indirince tekrar gerçeklere dönüyorum. Birden tüm vücudumu ter basıyor. Kızıyorum. Annelere, babalara, çocukları mutsuz eden herkese, bir de ilahi adalete; çünkü benim hiç çocuğum olmayacak, hem de böylesine severken ve isterken…

Divanda oturuyorlar. İkisi de radyoyu dinler gibi yapıyor; aslında herkes kendi dünyasına dalmış. Sessizliğin yerine radyodan gelen ezgi var şimdi.

Gaye’nin mutsuzluğuyla ilgilenecek gücüm kalmadı. Dinlemek istemiyorum. Bu eve gelmekten neden kaçtığımı şimdi anlıyorum. Arkadaşımın mutsuzluğundan çok bebeğin mutsuzluğunu görmek istemiyordum. Gaye, hâlâ anlatıyor: “Mutsuzum, hak etmedim, korkağım, hayat, acı, nefret…” Bebeği umurunda bile değil. “YETER” diye bağırmak istiyorum ya da şöyle okkalı bir tokat atmak. Acıyorum; ama kime, bilmiyorum. Ellerim titriyor. Artık sözlerini duymuyorum. “Gitmeliyim,” diyerek kalkıyorum.

Ayrılırken birbirlerini öpüyorlar. Aralarındaki soğukluk yanaklara kondurulan öpücüklerde de hissediliyor. Yine görüşürüz deseler de uzun konuşmayacaklarını ikisi de çok iyi biliyor. Kapı örtülünce ikisi de bir “ohh” çekiyorlar.

Dışarıdaki havayı içime çekiyorum. Başım ağrımaya başlıyor. Mutsuzluk kokusundan sonra temiz hava çarptı herhalde. Bu günü unutmak istiyorum, hiç yaşanmamış saymak. Sadece omuzumdaki minik başın sıcaklığını anımsamak…