A Novelist, columnist & playwright

Children at risk and the migration phenomenon, Part II · Risk altındaki çocuklar ve göç olgusu, Bölüm 2

July 2010 · Temmuz 2010

Dear Kazete readers, last month I shared with you part of my speech from the “Children at Risk and the Migration Phenomenon” panel I attended as a part of the “19th National Children and Adolescence Mental Health and Illnesses Congress” held in Antakya, in April. This month I want to share the second part from this speech with you.

First and foremost, the most important truth that everyone must acknowledge is the fact that children are merely children. Children, from the moment they are born, learn everything other than their genetic foreknowledge primarily from their mothers and families, from the streets and the society. If the children commit an act that is described as a crime by the judicial system, the responsible party for this act is by no means themselves, but their families, the society and the government. The families, the society and the government should not be investigating the manner in which the crimes are being committed, but the underlying reasons for the crimes committed by these children and in addition should analyse what damage is inflicted upon these children’s bodies by the crimes committed against them, and should comprehend these children.

An explanation like “There are tens of thousands of children on the streets, yet we lack the money and facilities, what can we do?” would only lead this society that does not care about its future to a suicide and cannot be accepted. While the necessary budget can be made for countless tasks considering them to be on reasonable grounds, how come children are perceived as unreasonable ground, thus are left out? In my opinion the matter is not the lack of money and resources. The matter is not the impassiveness of the families, society and the government either. The matter is the idea that perceiving the kids who are forced to live on the streets as “the bad apple within the basket” would be beneficial for the society. As soon as the kids on the street are labelled as thinner addicts or serial criminals, the consciences are cleaned, responsibilities lifted, and the fact that these children are undergoing physical and sexual violence are being accepted as a result of their destinies. This delusion of categorising kids as guilty and innocent just like the adults will cause nothing but ignorance towards the desperation of these kids that are assumed to be criminals.

Just visualise for a moment, a boy who was abandoned to the streets by his family or one that had to run away from his home and just started living on the streets, would try to secretly take something to eat one day when he is hungry, like some cookies from the grocery store, without paying for them. Our juridical system counts this as a crime, and when this child is caught by the adult store owner, first he is beaten, than is delivered to the adult police officer; than he is taken before the prosecutor by the police officer, the adult prosecutor than conveys the kid to a court with the assertion that he is guilty in the eyes of the law, and thus the child is convicted by the order of an adult, family-man judge, to a prison to stay over the course of the prosecution. The child, who is unaware of the concept of crime, and has only taken cookies for the aim of defending his most sacred right – the right to live – is abandoned, alone and defenseless in the juvenile wing of the prison, which is nothing but a criminal fabrication and terror instrument. The grand average indicates that he would be subjected to rape within the first week.

There is a necessity for new concepts and new organisations to replace crime, criminality, punishment and reformation. If the occurrence of a hungry wild animal eating another animal is a crime, than so is the act of people killing cows or chicken and eating them, and in this case, so is a boy stealing cookies with his survival instincts. But, if the former two is not classified as criminal acts, the kid is by no means guilty.

Is it a crime that a boy, who witnesses his father beat up his mother; who witnesses adults fighting each other in the streets; who witnesses how easily people kill one another in television and movie theatres; to fight in the street in order to defend himself? Is the child, who is initiated into being a thinner addict by the streets, guilty for he tries to find money from adults forcibly and against their will, when it is his nature that forces him to do so? In brief, can juridical criminal acts that are attributed to and valid for adults be crimes for children who have not even reached adolescence yet? Can the children’s self-defence for the sake of survival make them criminals? For all these reasons, I have to say that our juridical system is obsolete and can never be just for children, because the definition of the concept of crime for children is unchanged albeit all the revisions.

In the metropolises, but especially in Istanbul, when you look into the origins of the children on the streets, or their parents’ for that matter, you will see that more than ninety percent of these people are late immigrants to the city. These are the children of families that do not even know a city lifestyle, let alone a metropolitan lifestyle. These kids are first alienated to the metropolis, than they observe their parents’ alienation from each other and afterwards they get alienated from their own parents as well. Later on, due to the traumas they acquire due to the violence and sexual harassment they undergo, the kids that are obliged to live on the streets are alienated from their own bodies and hence can undertake all kinds of risks. Relative intermingling of the concepts of right and wrong confuses the children’s minds, and forms subjective, ever-changing rights and wrongs. The only means of getting away for these children turns out to be living by themselves on the streets, which at the same time puts them at risk. Consequently, these children are victims to the metropolitan terror.

To sum it up, if you examine the statistics from prisons, you will see that ninety percent, or rather ninety five percent of the child and adult convicts belong to families that have migrated to the metropolises. This points out that when the immigrants to the metropolis are alienated from the metropolis, the result is not only the adults committing crimes, but also the children to be punished within the frame of a crime concept they do not even know of. For all these reasons, the actions of the children at risk should not be correlated to the actions that are regarded as criminal acts for adults, moreover, they should be analysed from the aspect of their alienation to the metropolis, their families and to themselves, and new definitions that are yet absent from our juridical system should be built up for children at risk.

Sevgili Kazete okurları, geçtiğimiz Nisan ayında düzenlenen “19. Ulusal Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Kongresi”nde “Risk Altındaki Çocuklar ve Göç Olgusu” panelinde yaptığım konuşmanın özet metninin ilk kısmını geçtiğimiz ay sizlerle köşemde paylaşmıştım. Bu ay ise, bu konuşmadan seçtiğim ikinci bölümü sizlerle paylaşmak istiyorum.

Öncelikle, herkesin bilmesi gereken en önemli gerçek, çocukların sadece çocuk olduklarıdır. Çocuklar, doğdukları andan itibaren kalıtımsal önbilgileri dışında her şeyi önce annelerinden, ailelerinden, sokaktan ve toplumdan öğrenmektedirler. Eğer çocuklar hukuk tanımlamasıyla suç işliyorlarsa bunun sorumlusu asla kendileri değil, aileleri, toplum ve devlettir. Aileler, toplum ve devletin, çocukların suç işleme şekillerini değil, çocukların işledikleri suçun arkasında yatan gerekçeleri ve ayrıca onlara karşı da işlenen suçların bu çocukların bedenlerinde yarattıklarını da analiz ederek çocukları algılayabilmesi gerekir.

“Sokaklarda on binlerce çocuk var, paramız yok, olanaklarımız yok, ne yapabiliriz?” açıklaması, geleceğini düşünmeyen bu toplumu intihar etmeye götürecektir ve asla kabul edilemez. Sayısız işe haklı gerekçelerle para bulunurken, çocuklar nasıl olur da haksız bir gerekçe olarak algılanıp açıkta bırakılabilirler? Bence konu parasızlık ve olanaksızlık değildir. Bence konu ailelerin, toplumun ve devletin vurdumduymazlığı da değildir. Konu; toplumun, sokakta yaşamak zorunda kalan çocukları “sepetteki çürük elma” olarak algılamanın toplum yararına olacağı düşüncesidir. Sokaktaki çocuklar, suç makinası veya tinerci olarak tanımlandığı andan itibaren vicdanlar rahatlamakta, sorumluluktan kurtulunmakta ve onların şiddete ve cinsel tacize uğramaları da onların kaderlerinin sonucu olarak kabul görmektedir. Çocukları da yetişkinler gibi suçlu ve suçsuz olarak sınıflandırma yanılgısı, suçlu olduğu sanılan çocukların çaresizliklerinin de görmezden gelinmesine yol açar.

Şimdi hayalimizde canlandıralım, ailesi tarafından sokağa atılmış veya evden kaçmak zorunda kalmış ve sokakta yeni yaşamaya başlamış bir erkek çocuk, aç kaldığı bir gün bakkaldan para vermeden gizlice yiyecek bir şey, mesela bisküvi almaya kalkışmış olsun. Hukuk sistemimiz bunu suç olarak tanımlamakta ve çocuk yetişkin bakkal tarafından yakalandığında önce dayak yemekte, sonra yetişkin polise teslim edilmekte, polis tarafından savcıya çıkartılmakta, yetişkin savcı kanunlara göre suçlu olduğu iddiası ile çocuğu mahkemeye sevketmekte, ve çocuk, yetişkin ciddi aile babası hakimler tarafından tutuklanarak dava süresince kalmak üzere hapishaneye gönderilmektedir. Suç kavramının ne olduğundan bihaber ve en kutsal hakkı olan yaşama hakkını savunmak için bisküvi almış olan çocuk, suçlu üretim ve terör aygıtı olan sübyan koğuşunda yapayalnız ve korumasız bırakılmaktadır. Genel ortalama, ilk bir hafta içerisinde çocuğun tecavüze uğrayacağını göstermektedir.

Suç, suçluluk, ceza ve ıslah etme kavramlarının dışında yeni kavramlara ve yeni örgütlenmelere gereksinme bulunmaktadır. Acıkan vahşi bir hayvanın başka bir hayvanı yemesi suç ise insanların inekleri, danaları ve tavukları öldürerek yemeleri de suçtur ve bu durumda küçük bir erkek çocuğun canlı kalabilmek için doğal içgüdüsüyle bisküvi çalması da suçtur. Ama ilk ikisi suç değilse, çocuk asla suçlu değildir.

Aile içerisinde babasının annesini dövdüğünü gören çocuğun, sokakta birbirleri ile kavga eden yetişkinleri gören çocuğun, televizyonlarda ve sinemalarda insanların birbirleri kolayca öldürdüklerini gören çocuğun kendini korumak için sokakta kavga etmesi suç mudur? Sokakların tinere alıştırdığı çocuğun doğasının kendisini zorlamasıyla tiner bulabilmek için zorla veya gaspla para bulmak için bir yetişkinden para almaya kalkışması suç mudur? Kısaca büyüklere atfedilen ve yetişkinler için geçerli olan hukuk sistemi içerisindeki suçlar, ergenlik çağına bile ulaşmamış olan çocuklar için suç olabilir mi? Çocukların ölmemek için kendilerini korumaya çalışmaları onları suçlu yapabilir mi? Bu nedenle, mevcut hukuk sistemimizin, tüm revizyonlara rağmen çocuklar için suç kavramını tanımlamayı değiştirmemesi nedeniyle hiçbir işe yaramayacağını ve asla çocuklar için adaletli olamayacağını söylemek zorundayım.
Büyük kentlerde, ama özellikle İstanbul’da, sokaktaki çocukların doğum yerlerine baktığınızda veya anne babalarının doğum yerlerine baktığınızda yüzde doksandan fazlasının kente sonradan göç eden ailelerin çocukları olduklarını göreceksiniz. Bırakın metropol yaşam tarzını, kentsel yaşam tarzını bilmeyen ailelerin çocuklarıdır bunlar. Bu çocuklar önce metropole karşı yabancılaşmakta, sonra aile içinde anne babaların birbirlerine karşı yabancılaşmalarını gözlemlemekte ve sonra çocuklar da anne babalarına karşı yabancılaşmaktadır. Daha sonra sokakta yaşamak zorunda kalan çocuklar maruz kaldıkları şiddet ve cinsel tacizler sonucunda geçirdikleri travmalar nedeniyle kendi bedenlerine yabancılaşmakta ve her türlü riski göze almaktadırlar. Doğru ve yanlış kavramlarının göreceli olarak birbirine karışması, çocukların zihinlerinde bulanıklık yaratmakta ve kendilerine gore sürekli değişen doğrular ve yanlışlar oluşturmaktadırlar. Çocuklar için tek kurtuluş yolu sokaklarda kendi başlarına kalmak olmakta, bu da onları risk altına sokmaktadır. Bu çocuklar sonuçta metropol terörüne kurban olmaktadırlar
Özetle, hapishane istatistiklerini incelersiniz, sizlerin de bildiği gibi hapishanelerdeki yetişkinlerin ve çocukların yüzde doksanının hatta yüzde doksan beşinin metropellere göç eden ailelerin fertleri olduklarını göreceksiniz. Bu, metropole göç edenlerin metropole yabancılaşmaları halinde yetişkinlerin suç içlemesine yol açmasının yanı sıra, çocukların bilmedikleri suç kavramı çerçevesinde cezalandırılmalarına da yol açmaktadır. Bu nedenle, risk altındaki çocukların eylemlerinin, yetişkinler için suç sayılan eylemlerle ilişkilendirilmemesi, ayrıca metropole, ailelerine ve kendilerine karşı yabancılaştırılmış olma halleriyle de analiz edilmesi ve risk altındaki çocuklar için hukuk sistememizde geçerli olmayan yeni tanımlamalar yapılması gerekmektedir.



GERİ DÖN